Zo vond The New Yorker zichzelf opnieuw uit

observer.com

De stoffige The New Yorker leek voorbestemd een museum te worden. In deze gelinkte reconstructie wordt uitgelegd waarom het blad inmiddels een 'multimedia juggernaut' is.

Wat ik zo mooi aan The New Yorker vind, is hoeveel verschillende mediatypes ze succesvol inzetten om hun verhalen te vertellen. Ze maken een chique papieren blad, levendige website met een volledig archief, een ongelooflijk sexy festival (daar moet ik volgend jaar heen), podcasts en binnenkort zelfs een televisieserie. Daarin laten ze zich leiden door vragen als:

'What does The New Yorker sound like when it jumps off the page and into your ear?’

Al deze nieuwe initiatieven (waar het plezier van af spat) moeten leiden tot een groter bereik, en dat bereik moet vervolgens worden omgezet in betalende klanten. Voorlopig resultaat: de hoogste betaalde oplage in hun bestaan, namelijk 1,08 miljoen (het is wel onduidelijk wat daar allemaal onder valt helaas).

The New Yorker heeft trouwens als groot voordeel dat het overkoepelende concern Condé Nast haar financieel goed beschermt. Zo heeft het blad zich nog niet hoeven beroepen op het grote kwaad dat native advertising heet.

Lees meer...
Linkedin

Wil je meer soortgelijke content ontvangen?